ਲੈਟਿਨ ਗ੍ਰੈਮੀ ਅਵਾਰਡਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੰਜਾਬੀ ਸੁਪਰਸਟਾਰ ਦਿਲਜੀਤ ਦੋਸਾਂਝ ਉਦੋਂ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸੰਗੀਤਕ ਦਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਆਈਆਂ। ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵਿੱਚ ਕੀਰਤਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰਫਾਰਮ ਕਰਨ ਤੱਕ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਫ਼ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਗਾਇਕ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਦੂਰ ਆ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਦਿਲਜੀਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਕਿੰਗ ਵੋਕਲਿਸਟ ਵਜੋਂ ਕੀਰਤਨ ਕਰਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਰਾਗੀ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਮਾਈਕ੍ਰੋਫੋਨ ਵਿੱਚ ਗਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਛੋਟੇ ਦਿਲਜੀਤ ਘਬਰਾ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਸੰਗਤ ਸਾਹਮਣੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਗਾ ਸਕਣਗੇ। ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹੀ ਲੜਕਾ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸੰਗੀਤ ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ 'ਤੇ ਮਾਈਕ ਫੜੀ, ਗਲੋਬਲ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਗਾਇਕ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲਗਾਅ ਬਾਰੇ ਵੀ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦਿਆਂ ਦਿਲਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੰਜਾਬ ਮੇਰੇ ਖੂਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਖੂਨ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਿੱਟੀ ਪੰਜਾਬ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਹਾਂ ਪੰਜਾਬ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੇਪ (ਪਹਿਰਾਵੇ) 'ਤੇ ਲਿਖੇ ਪੰਜਾਬੀ ਅੱਖਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਸਟੇਜ 'ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਖੜ੍ਹੇ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਲਾਤਮਕ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਪਛਾਣ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਦੇ ਸਾਦੇ ਮਾਹੌਲ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਸੰਗੀਤਕ ਜਸ਼ਨ ਤੱਕ, ਦਿਲਜੀਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਲਗਨ, ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਸਟੇਜਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦਾ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਹਿੱਸਾ ਹਨ।
Discussion 0
Join the Conversation
Share your thoughts, reply to others, and become part of the community.